* – پی‌نوشت:

الزاما سکوت خبری به منزله عدم بازتاب اخبار در رسانه‌ها نیست. چرا که ارسال اخبار با زاویه دید بی‌تفاوتی بسا تلخ‌تر از این است که هیچ خبری را منتشر نکنیم. و بسیارند اخباری از این دست در رسانه‌های خودمان….

* – نشسته‌ای خانه‌ات که تلفن زنگ می‌زند. خانم همسایه – هم محلی – دوست – فامیل دور و نزدیک یا هر کس دیگری که می‌تواند باشد، دعوتت می‌کند به مراسم عزاداری که از فلان روز و فلان ساعت آغاز می‌شود! روز موعود می‌رسد و آماده می‌شوی به آدرسی که می‌شناسی بروی. وارد کوچه مذکور که می شوی، هم همه‌ایی می‌شنوی و همین که به منزل میزبان نزدیک‌تر می‌شوی صداها جان بیشتری می‌گیرند. بانوی مداحی که با سوز و آواز می خواند. حالا رسیده‌ای به در ساختمان. از روبرویت حاج آقایی میاید. نزدیک ساختمان که می شود سرعتش را کم می کند که بشنود… حتی اگر ندانی که کدام طبقه و واحد باید بروی، فقط کافیست گوشهایت را بکار بگیری و راهت را ادامه دهی! یقینا به مقصد خواهی رسید!

* – قبلا خبرت کرده‌اند که فلان حسینیه، مراسم عزاداری ویژه بانوان برگزار می‌کند به مدت ان روز. روز دوم یا سوم فرصتی دست می‌دهد تا در این مراسم شرکت کنی. زود رسیده‌ایی و هنوز تعداد مدعوین حاضر به اندازه انگشتان دست هم نمی‌رسد! خانم جلسه‌ایی دست بر قضا زود آمده. و تلاش می کند با همان جمع اندک سخنان خود را در فضایی دوستانه شروع کند. همان اول کار شروع می‌کند به گفتن استفتائی که صبح از رادیو فرهنگ شنیده مبنی بر این که صدای مداحی بانوان نباید به خارج از ساختمان درز کند و نا محرمی آن را بشنود و حتی مایه آزار همسایه ها بشود و از این قبیل حرفا! از آن طرف خانمی که منزلش دو ساختمان آن‌ورتر از حسینیه است می‌گوید: پس حاج خانم صدای بلندگویتان را امروز کم کنید چون دیروز صدایتان را به وضوح در منزل می شنیدم!! خانم جلسه که فکرش را نمی کرد کسی در دم، اینطوری در کاسه‌اش بگذارد، ترش کرد و سعی نمود مبحث را به طرز جالبی بپیچاند! حالا جماعت حاضر بیشتر شده و حاج خانم در حال خواندن حدیث شریف کسا ست. خانمی که دیر رسیده تا در را باز می‌کند می‌گوید: حاج خانم صدای بلندگوتان را کم کنید. از بیرون تذکر دادند!!!! و این گفته تازه وارد ( با بی اعتنایی خانم جلسه) در حجم صدایی که می‌شنیدیم گم شد ….

* – خانه دوستی دعوت شده‌ایی که مجموع میهمانانش ۵۰ نفر هم نمی شود! یک خانه ۷۵ متری! صدای بلندگو کاملا استریوست و هیچ کسی صدایی جز صدای خانم جلسه‌ایی نمی‌شنود! همسایه دوستت می‌گوید دیروز همسرم خانه بود؛ وقتی از مراسم برگشتم گفت: این حاج خانم چه صدای خوبی داشت! چه روضه خوبی خواند!!!

یکی نبود به او بگوید: آخر مسلمان! خانه ۷۵ متری را همین طوری عادی هم صحبت کنی صدایت را همه می شنوند! چه حاجت به بلند گو و استریو؟؟؟ البته راستش را بخواهید به او گفتند که صدای بلندگو را کم کن، اما به تریج قبایش برخورد!!

برایم عجیب است که این جماعت به احکام و استفتاعاتی که خودشان برای مردم می خوانند عمل نمی کنند… باز هم اصلا به محتوای سطحی مطالبی که غالبا ارائه می کنند اشاره نمی کنم!!

این روزها

اگر دستمان به مراسم روضه خوانی نمی رسد

کافیست همین نیم بیت را با خود زمزمه کنیم….

خودش کلی روضه است ….

یا حسین…..

رسیده‌ام به ۳-۴ متری ضریح مطهر. و آنجا همانطور که ایستاده ام با خودم فکر می کنم که چگونه بدون هل دادن و فشار به دیگران، خود را به ضریح مطهر برسانم. آن هم در مقابل رفتار بلدوزرگونه زائران عرب؛ که یکباره خانم جوانی که مشخص بود از همان ابتدا با زور چپانی وارد جمعیت شده و با همان شکل می خواهد خارج شود، به من و سایرینی که تازه قصد کرده اییم وارد شویم با صدایی بلند و خشمگین می گوید: برای چه می خواهید بروید این تو! از همان دور هم سلام بدهید می رسد!!! مانده بودم که آن هیر و ویر به رویش بیاورم که با این دیدگاه بین آن جمعیت که زور چپان هم داشت خارج می شد چه می کرده یا نه!!

در این بین بد نیست به چند نکته توجه کنیم:

۱- این که واقعا چقدر به این گفتار معتقد و پایبندیم! قطعا سلام را از هر طرفی که بفرستیم به صاحب سلام خواهد رسید و در این شکی نیست اما با این حساب چرا به زیارت امامان و معصومین مشرف می‌شویم؟

۲- این که سلام ما به این بزرگواران می‌رسد یک بعد داستان است، و این که ما چقدر آداب زیارت را به جای می‌آوریم یک بعد دیگر! کجای آداب زیارت، رفتار زورچپان و بلدوزر وار تاکید شده است؟  کجای آداب زیارت داد و بیداد و حجاب از سر دیگران کشیدن و دعوا مرافعه تاکید شده است؟ کجای آداب زیارت تاکید شده که رسیدی به ضریح آن را محکم بچسبی و ضریح را تا مرز کنده شدن تکان دهی؟؟ کجای آداب زیارت نوشته شده که موقع زیارت حواست به نامحرم نباشد؟؟؟؟؟

۳- همه ما می دانیم که خوابیدن و دراز کشیدن در حرم معصومین و حتی خانه خدا جایز نیست اما ظاهرا زوار گرامی ما از زوار کشورهای عربی خوابیدن در حرم را آموخته اند و بعد از بیدار شدن، بدون تجدید وضو نماز خواندن را! که البته تا جایی که می دانم خواب وضو را باطل می کند …

۴- از همه موارد بالا که بگذریم آستان قدس رضوی و حتی آستان مقدس حضرت معصومه، در خصوص نوع هدایت زوار کمی کم کاری کرده اند. این نکته را در گفتگویی دوستانه با یکی از خدام مهربان رضوی بیشتر دریافته‌ام. به خاطر دارم زمانی که در مسجد کوفه بودیم برای این که محل ضربت خوردن امیر المومنین حضرت علی علیه السلام را زیارت کنیم باید صفی می بستیم که آن صف با یک حصار فلزی محافظت می شد و خادمی که اجازه نمی داد کسی به محل ظربت خوردن خود را بچسباند. در شرایط فعلی این بهترین راه است جهت زیارت مودبانه زوار رضوی و بارگاه حضرت معصومه سلام الله علیه. چرا که بسیاری از معلولین و کسانی که دارای محدودیتهای جسمی هستند به دلیل رفتار دور از شان برخی از زوار امکان زیارت از نزدیک ضریح را ندارند و حتی کسانی مثل من که دوست نداشتم به خاطر زیارت خودم باعث آزار کس دیگری شوم …

* پی‌نوشت:

۱- در تمام ۵ روزی که در مشهد به سر بردم حتی یکبار هم نتوانستم ضریح را از رواق حاتم خانی ( سمت خواهران) زیارت کنم!

۲- روز آخر حضورمان در مشهد مصادف بود با شهادت امام جواد علیه السلام و خوب علیرغم سرمای زیاد، ازدحام بیش از اندازه‌ایی در حرم بود و البته مشکلات خدام مهربان رضوی هم بیشتر! نزدیک یکشان شدم و پیشنهاد کردم مانند مسجد کوفه حصار فلزی کشیده شود تا بلکم این بانوان ویلچر نشین و عزیزانی که امکان زیارت ندارند هم این کار برایشان سهل شود. این خادم گرامی هم با من هم عقیده بود و می گفت بارها این پیشنهاد را به مسئولین آستان قدس داده ایم اما ایشان معتقدند باید فرهنگ زیارت نهادینه شود!!!! فکرش را بکنید! بعد از ۳۰ سالی که از انقلاب گذشته هنوز نتوانسته ایم فرهنگ زیارت را نهادینه کنیم و قصد هم داریم همچنان به این روش منسوخ ادامه دهیم …

برادران گرامی آستان قدس رضوی: می گویند حرمت امامزاده به متولی آن است!

۳- برای خادمین مهربان رضوی و معصومی آرزوی توفیق بیشتر و سلامتی می کنم.

* اپیزود اول – مترو:

از اتوبوس و مترو خوشم نمی‌اد.

یعنی اصلا حوصله‌ام نمی‌کشه که منتظر بمونم تو صف اتوبوس و مترو و عاقبت دور از جون شما در کمال بی‌احترامی به مردم عین گوسفند رو هم سوارمون کنند و… برا همین مدتهاست اغلب با تاکسی تردد می‌کنم.

امروز باید می‌رفتم وزارت فخیمه ارشاد! در نتیجه ناچار بودم از مترو استفاده کنم که این وسط خیلی تو ترافیک نمونم.

بماند که چون مسیر‌ها و اصلا داخل محیط مترو رو نمی‌شناختم کمی سردرگم بودم.

نکته‌ایی که بار‌ها دوستانم در این خصوص مطلب نوشتند مثل خانم مطهری در وادی، یا خانم مینایی در خط می‌زنم و یا خانم اچ پی در زهرا، و دوستان دیگرم درباره تنوع خرید و فروش در مترو، شاید اولش برام غیر قابل باور بود اما امروز در کمال بهت شاهد این موضوع بودم که چطور کالاهای استاندارد و گاهی غیر استاندارد با روابط عمومی بالا و در حجم زیاد، در داخل کوپه‌های مترو فروخته می‌شه! از لوازم آرایشی و بهداشتی گرفته تا انواع لباسهای زیر و رو، انواع خوراکی‌ها و… می‌شه گفت کل مسیر رو محو رفتار‌ها و برخوردهای فروشندگان و مردم عادی بودم. فکرش رو بکنید! هر کدوم با دو سه تا کیف یا کیسه، بار و بندیلشون رو تو اون شلوغی مترو از این سر کوپه به اون سر کوپه می‌کشن که درآمدی داشته باشن! و البته یحتمل بدون احتساب مالیات و بیمه و…!! نکته جالب‌تر اینکه به محض اینکه تو کل کوپه خرید و فروششون به اتمام می‌رسید در اولین ایستگاه پیاده می‌شدند و منتظر قطار بعدی می‌موندند و در مترو بعد هم به همین منوال!! و بعد به خودم فکر می‌کردم که برای اینکه کاری داشته باشم از این سر تهران تا اون سر تهران می‌رم و چند سال آویزون وزارت فخیمه ارشاد باید باشم تا بتونه یه مجوز موسسه بگیرم که کار کنم و درآمدی داشته باشم!!!

* اپیزود دوم – وزارتخانه بی‌در و پیکری به اسم… (این اپیزود رو با حرصی خفته در گلو بخونید!):

گفتم که امروز باید می‌رفتم وزارت فخیمه ارشاد؟! دیدگاه منو در خصوص این وزارت خونه می‌دونید. قبلا هم یه چیزایی نوشتم! چون کارم گیر این مجموعه است لذا فعلا چیزی نمی‌نویسم! دوستان این وزارتخانه الان باید تشکر بکنند که چیزی ننوشتم چون واقعا پتانسیل گیر دادن به این مجموعه بسیار بالاست! همچنان بر همون عقیده هستم!

* اپیزود سوم – کیفیت فراموش شده:

بعد از کلنجار و مقادیری بحث نرم در وزارت فخیمه ارشاد ترجیح دادم جهت زنگ تفریح هم که شده یه سر برم بازار تهران

قصد خرید نداشتم و دنبال چیزی هم نبودم. بیشتر می‌خواستم بین مردم باشم.

وقت ناهار بود و من کمی گرسنه! لذا اول یه سر رفتم طبقه دوم بازار رضا، آخرین خاطره ایی که از رستوران اون بازار داشتم یه ساندویچ ژامبون مرغ با کیفیت و پر ملات بود که همون اول کار به خاطره! بودن اون موضوع پی بردم!!!!

* اپیزود چهارم – فلسفه حجاب:

گشت مختصری تو همون طبقه بازار رضا زدم. موقع برگشت دختر خانوم جوانی رو دیدم که چادر سرش بود اما قسمت اعظمی از موهای سرش رو بیرون گذاشته بود! و همراه با مقادیری آرایش…! دلم می‌خواست ازش بپرسم با این روحیه چرا سختی چادر سر کردن رو به جون خریده! و اصلا فلسه چادر سر کردنش چیه؟ و البته این سوال همچنان در ذهنم موند و مجالی برای پرسیدنش نداشتم!

* اپیزود پنجم – گشتی در فضای نوستالژیک:

راستش بیشتر به قصد گشت در بازار سنتی تهران اومده بودم! یه هوا حس نوستالژیک برم داشته بود! منطقه مثل همیشه شلوغ بود و غیر قابل تحمل! آدم این فضاهای شلوغ نیستم اما بدم نمی‌اومد بعد از سال‌ها برم داخل بازار. در نگاه اول تفاوت بسیاری بود بین بازار سنتی تهران و اردبیل. بازار سنتی اردبیل رو به خاطر نوع معماری و عطر و بوی جالبی که داره دوست دارم! به خاطر انشعابهایی که توی بازار هست. اینکه دسترسی به مسجد جامع به راحتی برای مردم وجود داره و کلا حس و حال حاکم بر بازار سنتی اردبیل رو بیشتر دوست دارم. غالبا از این بازار‌ها نمی‌تونم خریدی داشته باشم اما دیدن نحوه خرید مردم و نگاهشون به اجناس رو دوست دارم.

راستش تو اردبیل (بیشتر در خانواده‌های روستایی البته) وقتی عروس می‌خواد خرید کلی بکنه، عموما یه کاروان همراهشه که هر کدوم یه جور به عروس و داماد توی خرید کردنشون مشاوره می‌دن. بعد از خرید هم کل اون کاروان مهمان آقای داماد هستند در‌‌ همان چلوکبابی داخل بازار که عموما غذای تازه و با کیفیتی رو در اختیار مردم قرار می‌ده.

معمولا در هر سفر به اردبیل سعی می‌کنم سری به این بازار سنتی بزنم. البته یکی از بازارهایی که در تهران هم بسیار دوست می‌دارم بازار زیر گذر نوروزخان هست…

* اپیزود ششم – یک رفتار فراموش شده:

کمی خسته شده بودم در نتیجه تصمیم گرفتم روی اون نیمکتی که روبروی بازار رضا چیدند استراحت کنم. تو اون شلوغی و ازدحام، دقیقا جایی که ملت از فرط شلوغی فضای تنفس هم به سختی دارن، مرد میانسالی خم شد و تکه نانی که روی زمین افتاده بود رو برداشت و بوسید و گذاشت کنار درخت… خیلی وقت بود این رفتار مردم رو در برابر برکت خدا ندیده بودم…

* – پی‌نوشت:

پست طولانی شد اما دوست داشتم روزانه امروز رو یه جایی بنویسم.

اینجا زبان مشترک، زبان دل است و زیارت…

پاکستانی، عرب، ترک، کرد، لر، فارس…

هر کدام به گویشی…

سیدی این گوشه نشسته و روضه امام جواد علیه السلام را می خواند…

زن پاکستانی، با اشاره ایی زیارت قبولی می گوید و التماس دعائی..

تلاقی نگاهمان مشترک است و زبان دلمان هم…

اینجا زبان، زبان زیارت است… زبان دل…

نه دانش سیاسی دارم و نه سیاستمدارم! تمام دغدغه ها و دلسوزیها و بعضا غرلندهام در حوزه فرهنگ و هنر و اجتماعه. اما اینو می نویسم صرفا برای ثبت در تاریخ!

امروز خبر رسید که قذافی، دستگیر و به هلاکت رسیده! ولی من باور نمی کنم.

دقیقا به همون دلیلی که کشته شدن بن لادن را باور نکردم!

و باز دقیقا به همان دلیلی که کشته شدن صدام حسین در باورم نگنجید!

منتظرم ببینم بی بی سی چه مستند سیاسی دیگری در خصوص زندگی بن لادن و قذافی از خود ارائه خواهد کرد!

* پی نوشت:

۱- پیش از این بی بی سی سریال ۴ قسمتی خانه صدام را ارائه کرده بود. من که از اولین روز جنگ تا آخرین روزش مثل نمایش روی پرده سینما جلوی چشمام رژه می ره، دیدن این فیلم مثل دیدن یه فیلم کمدی کلاسیک بود! اما جوونی که بعد از جنگ به دنیا اومده و نمی دونه چی بودیم و چجوری شدیم، دیدن این فیلم می تونه مثل یک سم مهلک فرهنگی باشه ….

۲- به هر حال چه قذافی مرده باشه چه مُرونده باشنش! منتظر اخبار خوشی در خصوص بازگشت امام موسی صدر هستیم …. اللهم فک کل اسیر

گاهی آدم کم می آورد برای توضیح و تفسیر عملکرد بعضیها!

اصلا زبان قاصر است ها!!

بر خلاف تمایل قلبیم به حضور و بازدید از نمایشگاه به درخواست دو نفر از دوستانم سری به نمایشگاه زدیم. البته یقینا برای دیدار دوستان غرفه دار! والا کیفیت نمایشگاه را بهتر می دانم که نه چیزی بنویسم و نه ….!!! داستان همان است که بود! سال به سال دریغ از پارسال!

این را هم بگویم که بسیاری از دوستان جایشان در میان غرفه ها خالی بود و البت نیامدنشان به تحریم نمایشگاه مربوط می شد.

به هر حال، طی بازدید از این نمایشگاه، گذرمان به سالنی افتاد که به غیر از غرفه داران، پرنده پر نمی زد! ما هم انگار راهمان را گم کرده بودیم :دی. خلاصه چند صندلی بود که جهت رفع خستگی بد ندیدیم دقایقی را بنشینیم. که ناگاه نگاهمان افتاد به یک سری تابلو که عکس روبریی یکی از آنها بود. بماند  که محتوای تابلو کمی به لطیفه می زد تا مطلب جدی اما از آنجا که آن سالن شوخی در کارش نبود، لذا بد ندیدم در این خصوص چند موردی را بنویسم!

۱- اصولا کیفیت مطلوب، ضامن تبلیغ است و دوام بازار بر قوام کیفیت استوار است. اینها را گفتم که بگویم وقتی می گویید گوگل بد است، فیس بوک بد است، توئیتر بد است، باشد! همه اینها بد است و محصول دشمن! اما واقعا شما چه کرده ایید؟؟؟ وقتی سیستم عامل ویندوز را با یک شبکه اجتماعی!!! مقایسه می کنید، جا دارد بپرسیم بعد از این همه سال، کجاست آن سیستم عامل ملی که مدام در بوق و کرنایش کردید اما اکنون خبری از آن وجود ندارد!!! چه سایت یا شبکه اجتماعیی به راه انداختید که میزان محبوبیتش به اندازه فیس بوک و توئیتر و فرندفید باشد؟؟؟؟؟ کسی این دُرواژه ها را تابلو می کند که خودش حداقل یک سایت محبوب ایرانی فیلتر نشده را در چنته داشته باشد!!! اگر به اینجا رسیدید که یک سایت محبوب واقعی داشته باشید آن وقت اصلا نیازی به گفتن این حرفها هم ندارید. آن وقت دیگر لزومی هم ندارد برای این که خودتان را ثابت کنید، دیگران را بکوبید و به قعر ذلت بفرستید!!! اساسا محصول با کیفیت نیازی به تبلیغ ندارد.

۲- گوگل مدیریت اطلاعات ما را انجام می دهد؟! باشد! حق با شماست! اما از دشمن چه توقعی دارید؟؟؟؟؟؟ او به وظیفه اش عمل می کند اما شما چطور؟؟؟؟ بعد از ۳۰ سال هنوز نتوانسته ایم زمین بازی را از آن خود کنیم!!!

۳- کوبیدن دشمن به زبان، به تنهایی کافی نیست! تصور نکنید الان با این تابلوها با محتوای لطیفه مشت محکمی کوبیدید بر دهان استکبار جهانی! اگر توانستید در مقابل تکنولوژیهای مید این (Made in) فلان آنها برگ برنده خود را رو کنید آن وقت هنر کردید.

۴- اصلا ضرورت برگزاری این نمایشگاه در پیت بی کیفیت را واقعا درک نمی کنم!!! آخر عزیزان دل، با این سرعت اینترنت (که سرور گرامی فرمودند سرعت ۵۶ کیلو بایت برای ما کافی است) و این وضع بی سامان فیلترینگ که حتی به لغتنامه دهخدا هم رحم نکرده ایید، واقعا با چه انگیزه ایی این همه هزینه را به دولت و مردم تحمیل می کنید؟؟؟ چگونه در محضر خداوند پاسخگوی این عملکرد خود خواهید بود؟

۵-  از آنطرف در ۲۰:۳۰ از میزان بازدید فلان کلیپ در فرندفید سخن می گویید و از اینطرف سایت مذکور را فیلتر می کنید! از آنطرف از لزوم فیلتر سایتهای معاند با نظام می گویید از اینطرف به خاطر چند وبلاگ معاند کل چند سرویس وبلاگ را فیلتر می کنید!! و بی خیال وبلاگ دوستان موافق نظام!! این است سیاست بی سامان فیلترینگ!

۶- استادمان می گفت اگر از کسی یا چیزی انتقاد کردی بعد از آن دفاع کن! اما شما را به جان عزیزانتان قسم می دهم جایی برای دفاع هم بگذارید ….

در این مدت حرفهای زیادی در خصوص حجاب زده شده‌است … از افاضات تکراری فلان مدیر در فلان فرمانداری در فلان ده‌کوره تا همین دوستان وبلاگ نویس خودمان. عده‌ایی داستان حجاب را بلکل رد کردند. عده‌ایی نیز بروجوبش قلم زدند که بعضی از ایشان حجاب را تنها در پوشش چادر دیدند. عده‌ایی نیز حجاب را شامل بخشهای متعددی دانستند که پوشش، تنها یک بخش از ملزومات حجاب بود.

آنانی که حجاب را تنها در پوشش دیدند دو دسته بودند. گروه اول گفتند حجاب باید زیبا باشد. دسته دوم در تقابل دسته اول قائل به زیبایی حجاب نبودند و حجاب زیبا را جلب نظر کننده بیانش می‌کردند.

در این نوشتار نسبتا کوتاه قصد ندارم در رد یا قبول موارد مطروحه حرفی بزنم. قبلا هم جایی نوشته بودم که حجاب نص صریح و دستور دین است. وقتی با آن از موضع قوانین حکومتی برخورد شود، خواه ناخواه جنبه دفعی پیدا می کند … به عبارت بهتر، اتفاقی که این روزها به وفور می‌بینیم دقیقا به خاطر همین نگاه حکومتی و قانونی است به مقوله حجاب؛ و کشمکش در سر چهارراه‌ها، شاید یکی از همین آفات باشد. از انتقادات وارده به عملکرد فرهنگی در حوزه حجاب این است که مسئولین همیشه به دنبال مقصر جزء می‌گردند. به جای آسیب شناسی و برخورد با مسببین امر، با مردم کوچه و خیابان برخورد می شود….. به جای طراحی حجاب زیبا و متین، به جای دوخت مانتوهای خوش‌قواره و خوش‌دوخت و شکیل، برخورد با زنانی که از سر ناچاری مانتوهای بی ریخت موجود در ویترین مغازه‌ها را تهیه می کنند، راه حل مشکل نیست.

از همه اینها که بگذریم افراط و تفریط و نحوه برخورد صاحبان حجاب شخصی با حجاب خود یکی از موضوعات قابل بررسی است.

و همینطور حجاب اجباری در نهادها و سازمانهایی که خود شخصا با این موضوع از نزدیک برخورد داشتم و از سویی دیگر بی حجابی اجباری در شرکتها و موسسات خصوصی نیز از موضوعات قابل بحث دیگری است که ترجیح می دهم فعلا چیزی در این خصوص ننویسم!

یکی از آن افراط و تفریطهای که دو سه خط بالاتر نوشته بودم، مربوط می شود به بانوان محجبه ایی که در تلاشند تا با پوشیه و یا برقع حجاب خود را تکمیل کنند. قصد ندارم که با این نوشتار حرکت ایشان را تخطئه و تخریب کنم. صرفا نظر خود را با توجه به آموزه های دینی‌ام می نویسم.

با تکیه بر آیات کلام وحی، میزان حجاب کاملا مشخص شده است. گردی صورت و کف دست از مواضعی هستند که می توانند نمایان باشند. یادش بخیر! آنروزها سر کلاس آموزش مناسک حج (عمره – دانشجویی)، پیش از حرکت به سوی وادی نور، مکه، به ما می گفتند، هنگام طواف و در طول زمان مُحرم بودن، نباید گردی صورت پوشیده باشد. حال چگونه و بر چه معیار دینی، دوستان محجبه، پوشیه و برقع را انتخاب می کنند نمی دانم. به عنوان یک خانم محجبه (البته مانتویی) از این که شخصی با پوشش کاملا مستتر سیاه، کنارم بنشیند، احساس نا امنی می کنم. چرا که واقعا نمی دانم و اعتمادی هم ندارم زیر آن پوشش که حتی چشمانش هم دیده نمی‌شود، آیا زنی نشسته و یا مردی‌است در هیبت یک بانوی محجبه! در چنین شرایطی اولین عکس العملم تغییر موقعیت است از موقعیت فعلی به موقعیتی دورتر! در این بین بانوانی نیز هستند که برقع را نتخاب کردند و البته برخی با کمی نقاشی و یا حتی چشامانی ذاتا نافذ، بیش از پیش جلب توجه می کنند ….!!

به نظر می رسد در موقعیت فعلی، آنچه که بیش از همه در خصوص حجاب نیازمند آنیم، نگاهی است فارغ از افراط و تفریط به این مقوله بحث برانگیز….